HOWDY FRIENDS!

I'll wait for the next stop. Not me; it's the man on the video. Many of my friends, who are girls, have pittied on the woman and sworn to the man. I admit that it's a very touchy situation; but my memories remind me I've had worse experience than this. THese are all because of those stupid men who make fun of us, pretty ladies. Truely, men always making fun of us without knowing their tiny brains include less things than ours have. Surprisingly, they succeed. This is probably because of the enchanting language they use; like we watch on this video. You will see it better after watching. Anyway... This video also exemplifies what happens in creative drama courses. Though I pitty the woman, I'm crazy for doing such things. I will some day... Yeah, I will perform a short play in the bus (maybe it will be the 19 whose destination is Yeditepe University!)

And... Here is my number one addiction: watching the Big Bang Theory on cnbc- e. Especially, I love Sheldon! He is out of the world!! he's just like a small star between two planet! He's different; that's why he's so funny. His unusual habits like knocking on the door for three times make me laugh laugh and imagine how would I seem if I imitated him.

What can a job-less girl do all day? She can wake up late. She can go for a walk or shopping, with her mother, she can study on the KPSS examination and have a cup of coffee as a motivation and as a reinforcement of her dreams in the night. She can look outside in rainy days or she can't decide what to wear on sunny, hot November days. She may be frightened of catching flue and H1N1 virus. Yeah, yeah... All of these are inclusive; but what else? Aren't there any things to do at home apart from these? Sure there is... Internet access!! My number two addiction is an online game; so it's totally related with the Internet: Farmville! I really enjoy harvesting. Imaginary visuals of seeds, crops give me some idea about their actual appearance. Besides, even if it's imaginary situation, I can gain imaginary money which motivates me in the game. I love online profit!! I love Farmville!!!

I'm attending on a seminar which is organised by ÇDD (Çağdaş Drama Derneği- Creative Drama Association) on Thursday. Will be back on Sunday night. Till then, have a nice time.

Which Austen Heroine Are You?

I had been curious about Jane Austen's stories since I watched the movie, Pride& Prejudice. This afternoon I took this quiz from Google and found out which famous character I am. Sounds different. Better to google more and learn about Northanger Abbey.

Take the Quiz here!

Vacation, Location location...

Since September 4, I was on a vacation. I've been in Ayvalık (Sarımsaklı, Cunda) so far and I've been staying in an apart in Didyma for three days.

It was fun at the beginning. Later, some expected but unfortunate things happened. Still I try to enjoy. I'll back to İstanbul tomorrow. Gonna write about my vacation in details later. This is my brother's Mac- Apple, I'm using now. Hopefully there's wireless connection.

Hope to write soon.

AUTHENTIC MOVEMENT: What is it?

You can click on the web- sites that I've found. There are various information and photos about the subject.

http://www.authenticmovement.org/

http://en.wikipedia.org/wiki/Authentic_Movement

http://www.dancingwithshakti.com/

http://authenticmovementcommunity.blogspot.com/

http://findarticles.com/p/articles/mi_m1083/is_7_78/ai_n6145250/

http://www.authenticmovement-bodysoul.com/amcenter.html

http://lisafladager.com/id3.html

http://www.focusing.org/bodywork/meet_your_body.pdf

http://www.evolutionarts.co.uk/authentic_movement.html

http://www.awakeningbodywisdom.com/workshops.htm

http://www.dublin.ie/websites/oneness/authentic-movement.asp

By the way, I'll try to contact with Sanna Valkea to send me photos (if she has) of mine and add them on this post. You can also google the topic.

Let me show you the photos of last weekend. I was around Kilyos, the place is called Arıköy, with my family on last Sunday. We visited mamma and daddy's friends there and enjoyed on the seaside.

I collected many sea shells which are black. I'm planning to make a sweet gothic present for one of my best friends. I'll take photos as soon as I begin working on it.

Have a nice week.

GRADUATION!!!! Graduation from everything?

Great God! At last... I'm a graduated and jobless girl!

It has been ages since I wrote my last post. During this time I have had lots of fun in Yeditepe University while attending lots of serious lectures, meeting with friends and enjoying together. I have nearly ended up with my drama course. I have finished the 5th term there. Have I ever mentioned my creative drama courses before??? Now, you learnt it. There were also school club, YUDAK activities. Thanks to very understanding friends, I had good time there. I had some trainings with them at Fire Department of Kocasinan and I received my "Fireman Volunteer" Certificate. It was an extra- ordinary experience for a girl like me, who has acrophobia. You can see the fear in my eyes.

And the photos below are just exemplify what we do on school walls... Of course, these are some scenes from an application, a part of our education in school club and the necessary precautions and permissons were taken from the authorities.

I have attended to Authentic Movement lectures in ÇDD (Çağdaş Drama Derneği/ Creative Drama Association) where I also had my drama courses in Üsküdar. The lecturer was a very pretty, friendly Finnish lady, Sanna. She became a close friend for me during six weeks. Well... What is this Authentic Movement, then? I can't tell... I still have lots of things to learn about it. Besides, I don't have any photos to describe it. Then, you have to google it, I suppose. :)) But let me give you a clue: it's a sort of dance. But it's different from other dance categories. It is usually taught to students who are to become performers, actors/ actresses. It's about discovering the movements and movement resources of your body. In a way, it's a good way of relaxation. That's all.

By the way, Sanna, together with her friends, is on a project and you can follow it from this link:

http://www.vaellalaella.net/blogi/ossiblogi/

Both the lessons at university and drama course made me so busy. I haven't complained about my teaching trainee sessions in Kadıköy Anatolian High School. Yet honestly, I've gained some experiences there about teaching. Most of my students were having enjoyable time when I was teaching. I may think about subscribing the video of my teaching day. (Ohhh, a disaster as I was ill and can't properly talk because of my coughs)

Anyway, the graduation party times come so soon. First, we had a ball together our lecturers in Sabancı Öğretmenevi. It was a lovely place. Then, we did have another ball (without teachers hihihihiiii) in Suada (Galatasaray Island) which was quite luxurious place. In fact, you can see all the photos by clicking on my profile on facebook. I'm publishing only fews here.

Time was flowing. There came some heart breaks. So natural and expected& accepted! Some of my friends stopped seeing me and talking with me. The "pax amicitia" ( peace of friendship/ friends' peace) was established with some of them later; but only a few months. Some didn't talk with me even though they saw me quite often. It's still the same. Anyways, there's a life and there's the world turning around the sun and I have more important things to think. So I let those friends go. I didn't forget them, I can't. Though, at least, I am focused on another things and I have my own way.

I still can't believe how time has passed. Those nights we had our graduation balls were unforgettable. My dresses, make- ups... Everything was on the way. By the way, I was e- mailing my CV to various private schools but receiving no reply. I took lots of examinations which are necessary for my career such as UDS, KPDS, ALES (these are necessary for attending to a master program) and finally KPSS (this one is for proving my proficiency in teaching. Ohh noo! Why did I study hard to get my diploma then if the government hesitates to employ me without this proficiency certificate?). I took all these exams without studying of course. Did I have any time to study? This term was good for me to be familiarized with all these examinations. Next year I will be attending on same exams again. So... Was everything finished? Not yet... There came the "major" day! The real and the only one graduation day! The others were just balls, parties. But, as you see below, on 8th of July, I was offcially a graduated girl!.

Yeah, I admit that I became mature during my university life. I met with precious, glorious people including my lecturers. Their sayings, experiences will enlighten my way. My friends... The ones I loved, cared and will do all the same in the future.... The ones who care me and deserve my love... All of them are so valuable for me. I will meet them again as I have time. We will gossip about the boy I like, talk over our meal and motivate each other whenever one of us is depressed. And... Finally... The ones who I loved, cared without expecting anything in return... But those are the ones who gave little heart breaks and shoke my trust on them... The ones who seemed to know a lot about me, who seemed to care me; but actually gossiping about me, getting wrong impressions from my sincere intentions are the ones who has the seeds of hatred in their inner depths. I have no words to spend on them. I can't overtell myself if they couldn't understand what I told about myself for four or two years we had together. The greatest thing that university experience has taught me: Trust is everything we have. Without trust, we're alone. Without trust, we are like animals. We don't communicate with people; we're isolated from the rest of the world. With trust, we can climb up to the mountains, heal our bruises. With trust, we grow up like the sun flowers. However, trust is a very transparent line which holds us together. It's the rope and we're holding from the end of it. It's in our hands to make someone fall down... Or climb up.

* Thanks mama for being with me on this photograph. Without her, there wouldn't be a Duygu who has graduated from a university. Sure, there would be other Duygus. Though, they wouldn't be like me.

Last week, I made some appointment with some English course programs' directors; I walked on Halitağa Street or so- called Dershaneler Sokağı and I delivered my CV randomly to many course and lecture centers there. I realised that graduation doesn't mean graduation from life. In fact, new experiences are waiting. Please, wish me good luck!

Ben yokken siz bunlarla idare edin biraz

Selamlar herkese...

Bir süredir "evde otururken naapıyosun? Sen de gel face e!" diye diye başımda et bırakmayan arkadaşlara uyup kendi profilimi açtım face de. Arayan bulur, daha fazla reklamımı yapmayayım.

Bir de ufak bir şiir ekledim face deki notlarıma. İlk defa kendimi bu kadar tatmin ettim yani. Şiir E. A. Poe'nun şaheserleri kadar değer taşımasa da onlara benzedi biraz. Sıkıcı bir ruh hali içindeyken yazmışım. Blogda da paylaşayım dedim. Bu arada tatil fotolarım yolda. Yakında hem face de hem de burada yayınlayacağım. İki şeyle nasıl uğraşacaksam artık...

PAIN(FUL) KILLER, a poesie from my gloomy mood

Welcome, my sweet death...

Have a rest and then I shall have an entry to an endless fight

For my life; yours will be fade...

Thine divine light will be my pain killer...

I'll stay in the dark for sometime

Till my injuries are healed; till the rubbies run into my body

I've suffered from your grief,

Lost my smile as you have no dare to smile

Now, at last thine light has been darkened with my sweet dreams,

The water-drop like sword came to help and shone in the dark...

As a result of this...

Soon, shapeless shades will give you pain!

You will too...

A dark red satin blossom, alone in the dark will be painful for you,

Hopefully, it'll be enough for your end,

Maybe the painful killer's got an end by this pain killer...

GERİ DÖNDÜÜÜM!!!...

Heyoooo!!!

Çok dolu ve harika bir yaz tatilinin ardından geçen Cumartesi İstanbul'a dönüş yaptım. Evimi özlemişim. Kaç gündür dışarıya adımımı atmadım. Bir de baktım ki ben pek bir evcimen olmuşum. :))) Evde çorba, kek yapıyorum, mutfağı düzenliyorum... Yaptıklarımın fotoğraflarını da çekiyorum; "Bunu bloğa koyarım." diye. Annem hafiften bozulmaya başladı sanırım. Gülerek de olsa ona rakip olduğumu söylüyor.

Sırt çantamda tek kullanımlık fotoğraf makinesi, içinde tatil fotolarımın negatifi, kartpostallar ve günlük olarak kullandığım defter... Yakında fotoğrafları tab ettirip bir scanner da bulabilirsem bilgisayara aktarırım fotolarımı, bloğa da koyarım artık.

Çok dolu bir tatil programım vardı. Dolu olmasının sebebi aslında bazı şeyleri önceden planlamadığıma bağlıyorum. Çünkü bu tatilde bir kaç şey öğrendim. Hayatının her safhasını planlayarak, hep bir sonraki gün için endişe ederek, bir sonraki adımı düşünürken bugünü yaşayamamak korkunç. Bana da öyle oldu. Üç yıl önce Yeditepe Üniversitesi'ne yeni başladığımda bana zamanın bu kadar çabuk geçeceğini söyleselerdi inanmazdım. Fakat şimdi dördüncü sınıf öğrencisiyim. İnsanlar artık bana daha farklı gözlerle bakıyor. Bu bir senenin ne kadar hızlı geçeceğini, en yakın dostlarımdan; ve hatta yakın olmasalar bile varlıklarıyla şu üç senemi güzelleştiren insanlardan ayrılacağımı düşündükçe; üniversite denen cennet mekandan uzaklaşacağımı hissettikçe içimden "HAYIIIIIIIIIIIIIRRRR!!" diye haykırmak geliyor. Nasıl yani?? Ben daha kendim bir öğrenci, bir çocukken nasıl herhangi bir okulda her biri otuz, kırk kişilik sınıflarda hiç tanımadığım; benim gibi insan yavrularına İngilizce dersi verebilirim ki???... Hoş, zaten işe ilk olarak İngilizce ile başlamak istemem. Hayatta İngilizce'ye gelene kadar bir varlığa öğretilecek çok şey var. En başında İNSAN olmak geliyor.

Hazır yeri gelmişkeeen... İnsanca bir söz vermiştim en son, boyadığım kutumun fotolarını yayınlayacaktım. İnsanca, sözümü tutayım. Eh, bir acemiye göre az da olsa takdir ettim kendimi. Buyrun işte fotolar.







Bu fotoğraf kutumun içini gösteriyor.






Burada da fuşya rengi boya ile açık pembe zemin üzerine birkaç fırça darbesi attım. Niyetim eskitme çalışması yapmaktı ilk önce. Ama bir türlü nasıl yapıldığını çözemedim; kendimce bir şey yaptım. Takıldım yani. :))

Her neyse...

Gelelim tatile... Bildiğiniz gibi 27sinde Mersin'e gittim. Oradan da teyzemlerle yine Mersin'in bir kazası olan Taşucu- Böke'ye... Havası, deniziyle nefis bir yer. Sakinliği, bakirliği ile büyük teyzemin Bodrum'daki yazlığının yirmi otuz yıl önceki haline benzettim burayı.

Orada iki buçuk hafta kaldık ve gittiğimiz ilk hafta plaj çok ıssızdı; adeta bize özel bir koy gibi. Mavi berrak su, sabahları çıkan dalga ile biz plajda otururken ayaklarımıza kadar geliyordu. Sanki su şehri, Atlantis gibi görünüyordu manzara biraz uzaktan bakınca. Üstü palmiye yapraklarıyla kaplanmış, çok büyük şemsiyeler ve tam altlarında, çıplak taşı, betonu kaplayan su...

Son haftanın ortalarında Mersin, Mezitli tarafına geri döndük. Orada da iki gün kaldım. Okuldan iki arkadaşımı gördüm, Mersinli olduklarını biliyordum.

Bu iki günün ardından da Alanya'ya gittim otobüsle. Orada da okuldan, çok sevdiğim bir arkadaşım var. Sağolsun, beni evinde misafir etti, yedirip içirdi, gezdirdi üç gün boyunca. Alanya cehennem ateşi gibi, sıcaktan kavrulduk. Her yer İngiliz, Alman ve Rus turist kaynıyordu. Orada Damlataş Mağarası'nı, İskele'yi gördüm. Şehir merkezinde gezdik. Arkadaşım benim yüzümden Antalya'ya daha geç gitti. Kalbi tertemiz, dost canlısı, dünya tatlısı arkadaşım... Yaptıklarınız için, en önemlisi beni evinizde misafir ettiğiniz için annene ve sana teşekkür ederim...

Alanya'da üç gün geçirdikten sonra her sene olduğu gibi Bodrum'a gittim. Benden önce giden annem, kardeşim Kerem ve küçük teyzem beni evde "Özgür kızımız!" diyerek karşıladılar. Evet, ilk defa yularımı koparıp tek başıma tatile çıktım. Ama Allah sonumu, komikaze.net e ve şu anda her türlü kötü anlamda kullanılan, bir zamanlar HazırKart'ın maskotu olan "özgür kız" a benzetmesin... Benim gibi, genç olup mınzır bir kardeşe sahip olanlar ne dediğimi iyi anlayacaklardır.

Bodrum'da dolu dolu iki hafta geçirdim. Her gün deniz ve güneş... En sonunda o kadar yandım ki kardeşim beni "Zenciiiiii" diye çağırıyordu. Bodrum barlarına akmadım geceleri. Zaten oldum olası bar eğlencelerini gürültülü, karmaşalı bulurum. Onun yerine akşamları serin balkonda bir kitap okumaya başladım. Evin bulunduğu, Bağla Koyu'nun tepeleri püfür püfür esiyordu. Alanya'da piştikten sonra burası çoook iyi geldi.

Tekne turuna katıldım. Meğer Bodrum'da görülecek ne çok yer varmış. Meteor Çukuru, Kara Ada ve sıcak su havuzu, çamuru, yine o civarlardaki Akvaryum... Bir hafta da babamlarla kaldık orada. Babamla beraber trekking bile yaptım. Son hedefimiz onunla Aspat'taki dağcık (benim için dağ) ve zirvesindeki Çıfıt Kalesi idi. Ancak trekkingde anladık ki sol ayağım henüz buna hazır değil.

Büyük teyzem ile kuzenim Bodrum'a beklenenden erken geldiler!!! Son iki gün boyunca, Bağla evi tekrar eski günlerine döndü. Herkesin ağzından ayrı laf çıkıyor, kimse kimseyi duymuyor, ya da herkes bireysel takılıyor, topluca denize gidiliyor vs. vs... Kısaca, evde bir karmaşa hüküm sürüyordu. Fakat ben bundan memnundum; sevdiklerim yanımdaydı.

Cumartesi günü İstanbul'a döndük, çekirdek aile olarak. Teyzemler daha Bodrum'dalar. Çok güzel, dolu dolu bir yaz geçirdim. Pek çok deneyimim oldu. En başında, babamla trekking... Bununla beraber, değişik yerler gördüm. İnsanın kendi kendine kalması güzel bir şey aslında. Bazı konuları düşünecek vakte ve zihne sahip oldum. Artık o konulara farklı gözlerle bakıyorum.

Evet, belki dünyayı içine düştüğü savaşlar, patlamalardan kurtaramadım. Haberleri izlerken insanların mutsuzluğuna şahit oldum. İstanbul'a döndüğümde öğrendim ki Rusya ve Gürcistan arasında savaş çıkmış, Türkiye arada kalmış... Memleket yangın yeri... Antalya'da Türkiye'nin ciğereleri yanmış... Ben ise oturmuş size mutlu tatilimden bahsediyorum. Ben de isterdim sihirli değneğim olsun, tüm bu kaostan çıkartayım ülkemizi. Ama yok ki... Yaşanılanları unutmamayı, ders almayı; fakat yarına körü körüne yapışmamayı öğrendim. Biraz içinde bulunduğu anın tadını çıkarmalı insan. Çünkü artık yürürken bile belediyenin kazıp öylece bıraktığı yolda düşüp beyin sarsıntısından ölebiliyor insan. İnsan... Aslında tüm bu kaosun sebebi. Uzun yazdım, biliyorum. Fakat içimde biriktirdiklerimi yazdım. Rahatladım...

NOT: Tatil fotoğraflarını bir atraksiyon yapıp yayınlayacağım yakında. Öyle kuru kuru postlara yazıp yayınlamak yoook!!